Openlucht zwembad "De Tramput" aan de Groene Kruisweg, in augustus 2000

Het was zo'n typisch Rotterdams monument van waterplezier, de Tramput op Charlois. Je moet hem zoeken vrijwel recht tegenover de aansluiting van de Charloisse Lagedijk op de Groene Kruisweg. Het was een heerlijk (primitief) openluchtbad en we gingen er zelf zwemmen. Maar het is niet meer. Nadat was geconstateerd dat de rattenpopulatie wel erg groot werd en onuitroeibaar, en na het voorkomen van enkele gevallen van de ziekte van Weil, is het bad gesloten. De put bleef gewoon liggen, de houten steigers en de springtoren bleven gewoon staan. Er kwam een manege. De paarden werden gestald in het voormalige kleedgebouwtje. 't Is wel een zot gezicht, zo'n paardehoofd boven het deurtje van een kleedhokje uit te zien steken. Haast vergeten - of misschien beter, verdrongen. De bodem van de Tramput was begroeid met allerlei waterplanten en in het ondiepe kon je die lange snotterige slierten zo lekker tussen je tenen door trekken. Vies, vies.

Nou, we zijn er onlangs dus eens wezen kijken, camera in de aanslag. Je ziet de huidige situatie hieronder ....

De entree was - en is - mooi beschaduwd. Het simpel kleedgebouwtje staat er nog precies als altijd. Het barst er nog immer van de kindertjes, alleen nu niet meer in badpak en badmuts, maar in rijbroek en met jockeypet op de krullen.

Geen vervelende rotjochies meer, die plotseling de deur van je kleedhokje openrukten (wat aanleiding gaf tot veel verschrikt gegil van grietjes, die het eigenlijk allemaal wel spannend vonden); maar paarden alom. Wat zijn die beesten groot zeg, als je zo spitsroeden loopt tussen paardehoofden en paarde-achterhanden. Brrrr. Wat we al niet voor het celebreren onzer jeugdherinneringen over hebben.

De Tramput werd gegraven bij de aanleg van de trambaan voor de Rotterdamsche Tramweg Maatschappij (RTM), richting Rhoon e.v. Het hier gewonnen zand kwam terecht in het dijklichaam van die trambaan. De put is min of meer trapeziumvormig. De langste kant ligt aan de noordwestzijde, bij de kleedhokjes. Er waren twee plankieren, aan elke zijde van de put een. In het water weerspiegelt zich het symbool van moderne kinderrecreatie ....

Het blijkt wel, houten steigers hebben niet het eeuwig leven; en was dat water eigenlijk altijd al zo modderig?

Terug naar de top