 Naar de Startpagina Webmaster |
 Terug naar de overzichtspagina |
Breekbaar broos | knal boem! - 13 juni t/m 4 juli
|
| Meer over deze tentoonstelling | Deze tentoonstelling is voorbij |
| Beelden uit de tentoonstelling |
De opening
Bij ons worden de openingen van tentoonstellingen (min of meer) principieel niet opgeluisterd met "officieel" geleuter. We maken er liever een echt feest van. In het geval van de expositie "Breekbaar broos | knal boem!" nam dat de vorm aan van een reeks opwindende performances van totaal verschillend karakter.
Als eerste speelde Huub Bogaers een eigen driedelige compositie voor cello. Een subtiel en gevoelig modern werk met ouderwets vuurwerk aan het slot, gecentreerd rond het thema kwetsbaarheid. Compositie en uitvoering ondervonden veel bewondering.
Een volgend item op het openingsprogramma was een dans van Marian Iris Vaags. Zij performde een horizontale (liggende) dans op Russische avant-garde muziek. Een adembenemende ervaring, daarover waren de toeschouwers het roerend eens.
Pal middenin de hoofdruimte, precies op de tamelijk smalle doorgang bij het kantoor waar Alex en Marianne zoveel van hun tijd doorbrengen, had Hella Martens een verrassende installatie c.q. performance neergepoot. Pal middenin de doorgang lag een groot vel papier, met daaronder allerlei restjes kleurmaterialen, zoals halflege tubetjes verf, eindjes pastelkrijt, potloodslijpsel, een stevige plak klei en meer van dat fraais. Het publiek kon gewoonweg NIET om dit interactief werk-in-wording heen. En dat was ook de bedoeling. Alle bezoekers traden dit werk met de voeten, er was geen ontkomen aan, je moest er overheen lopen. Na een week is het werk opgenomen en gedocumenteerd. Het gaat dienen als grondstof voor een nieuw kunstwerk van Hella.
(foto Renate Engelen)
| Onderwijl was in Ruimte 3 Renate Engelen vrijwel onafgebroken in bedrijf met haar installatie. Dat was een tamelijk uitzonderlijk geheel .... |
Zij had een zorgvuldig uitgekozen drietal van haar schilderijen ondersteboven aan het plafond gehangen. Eronder stond een comfortabel (éénpersoons) bed met uitnodigend sprookjesachtig hoofdkussen. Als je erop ging liggen, zag je de schilderijen achterstevoren boven je hoofd lichtjes bewegen. Renate zelf zat op haar knieën naast het bed en fluisterde je zachtjes een litanie van de schilderijtitels in het oor.
Het was een continue afwisseling van bezoekers op dat bed; de langste ligtijd bedroeg meer dan twintig minuten. Overigens verdenken we de betreffende persoon ervan gewoon in slaap gesukkeld te zijn. Het publiek was erg onder de indruk en noemde speciaal de rust en bezinning die zij in deze installatie ondervonden c.q. ervoeren. Een diepgaande ervaring, was de concensus.
Het hoofdkussen op het bed werd aangestraald met blacklight en lichtte daadoor op. Overdag viel daar niet veel van te zien - maar des nachts was het effect spectaculair. De vraag is natuurlijk wel, of er tussen 23:00 en 6:00 (eindelijk donker - alweer licht) veel voorbijgangers passeerden ....
Onderstaand een vrije geanimeerde impressie - het opgenomen materiaal was te mooi om het niet te gebruiken.
Tenslotte. Alex bouwde voor deze expositie zelf een installatie die op schokkend heftige wijze onderzocht hoe makkelijk of moeilijk het kan zijn om van een gerealiseerd werk afscheid te nemen. Hij maakte van zijn eigen lijf een partiële afdruk in platen gebakken terra cotta klei. De platen werden in een stalen frame aan ragfijne draden opgehangen. De zo ontstane lichaamsafdruk deed sterk aan een archeologische vondst denken, maar dan vrij hangend in de ruimte. Tijdens een korte explicatie werden alle hangdraadjes snel achter elkaar doorgeknipt en vielen de stukken keramiek te pletter. Deze performance blijft minstens één persoon in het geheugen gegrift. Het was niet de bedoeling geluids/ of beeldopnamen te maken. Daarom resteert er bewust maar weinig beeldmateriaal. Onderstaande foto toont een klein stukje van het beeld vóór de performance.
foto Renate Engelen
 Naar de top van deze pagina
|
|