kunst in wording

Oude zwerfkunst

Het was (destijds) een spannend project ....

In 2015 startten wij onder het kopje "Nieuwe Zwerfkunst" een revival van zwerfkunst-op-een-andere-manier In de periode 2005, 2006 waren wij betrokken bij een "zwerfkunst"-project, een geniaal initiatief van de Beverwijkse kunstenares Ellen van Putten. Kunstenaars maakten werk voor dit project en dat werk werd (letterlijk) aan het zwerven gezet. Je kon het "zo maar" ergens achterlaten, bijvoorbeeld op een bank in een winkelcentrum, of diep in een godverlaten bos. Dit in de hoop dat het werk door een (toevallige) passant meegenomen zou worden. Of je kon het "zo maar" meegeven aan iemand, die het bewonderde. Aan elk werk hing een label, waarop werd uitgelegd wat de bedoeling was. De nieuwe "beheerder" van het werk werd (dringend) gevraagd om dit, na bijvoorbeeld één of twee maanden op het dressoir thuis, weer aan het zwerven te zetten. Hoe, dat moest hij zelf maar uitmaken. Op die manier, zo werd voorzien, zou het werk op vele plaatsen plezier brengen en een avontuurlijke reis maken. Er werd een weblog geopend, waarop alle zwerfwerken (en hun makers) werden beschreven. De tijdelijke "beheerders" van zwerfwerken werd via de labels gevraagd op dit weblog te rapporteren waar en wanneer zij het werk hadden gevonden of verkregen; en wanneer en hoe ze het, enige tijd later, weer aan het zwerven hadden gezet. De kunstenaars doneerden hun werk gratis; de "beheerders" genoten het werk (gedurende enige tijd) gratis. Iedereen kon via de weblog volgen welke avonturen het werk zoal meemaakte. Startte je de zwerftocht op echt avontuurlijke wijze, dan kon je er op rekenen dat de rapportjes - if any - minstens zo avontuurlijk zouden zijn. Startte je de tocht behoudend voorzichtig, door het werk bijvoorbeeld aan een familielid te overhandigen, dan kreeg je trouw elke twee maanden een saai rapportje en kon je het werk volgen op een tocht langs alle leden van de familie. Aan de kunstenaar de keuze .... Tot zover de gedachte. In de praktijk kwam er niet zo veel van terecht. Werken werden eenvoudigweg niet gevonden of als rommel weggegooid. Tijdelijke "beheerders" konden geen afscheid nemen van het werk, zodat het jaren op één plaats bleef staan. Het rapporteren op de weblog bleek teveel moeite. De labels vielen na enige tijd van het werk af, waarna niemand meer wist wat de bedoeling was. Na ongeveer 250 werken was het project feitelijk doodgebloed. Sedertdien zijn er door verschillende kunstenaars pogingen gedaan om dit concept nieuw leven in te blazen. Hierbij bleef steeds het volgen van de zwerfwerken centraal staan.